อากาศหนาว หัวใจยิ่งหนาว

แต่ก่อน ไม่เคยรู้คุณค่า ว่าเธอช่างแสนดีแค่ไหน ช่วงเวลาที่เคยมีเธอใกล้ ไม่ได้ซึ้งตรึงใจ สักนิด เลย แต่ตอนนี้ เป็นเพราะ อะไร หัวใจเปลี่ยนไปไม่เหมือนเคย จากใจที่เอาแต่เฉยเมย กลับลงเอย กับการคิดถึงเธอ ในตอนนั้น ฉันเองไม่คิดเลย ว่าเธอนั้นจะใช่ จึงบอกไปว่าไม่รักกัน จนวันหนึ่ง ที่เธอจากฉันไป ใจเริ่มไหวหวั่น และรุ่มร้อน ยามเธอจากไปครา นั้น รู้ไหม ว่าเป็นเช่นไร วอนเธอ กลับมารักไหม่ เพราะพึ่งเข้าใจ ว่าตอนนี้ รักเพียงแค่เธอ

กู หิว มาก วันนี้ ก็วันที่สองแล้ว ที่เขากลับบ้านไป ทำไม เกิดมาอนาถาอย่างนี้ เงินมีติดตัว 40 บาท หิวก็หิว ต้องอยู่เชียงใหม่จนกว่า เพื่อนจะส่งของมาถึง แล้วเนี่ย ที่บ้านก็รบเร้าให้กลับจัง ดีสามกว่าแล้ว ยังไม่หายหิว เลยตัดสนใจเดินไป 7-11 ที่หน้าซอย ถนนตอนดึกก็ใช่ว่าจะน่าเดิน ผ่านป่าช้า แต่ด้วยความหิว อย่างไรก็ต้องไป เข้า 7-11 จากการคำนวนเงินและเวลาแล้ว ควรกินขนมปังแถว ซึ่งหมดอายุอีก 7 วัน คงพอให้อยู่ได้โดยไม่ต้องออกไปไหนหลายวัน เพื่อนก็หายหัวกันไปหมด หวังพึ่งอะไรแทบจะไม่ได้ เพราะมันกินเหล้าอยู่ ออกมารับไม่ได้ เอ่อช่างมัน เคือง จำไว้ ตีสามครึ่งกลับถึงห้องด้วยความหิว แกขนมปังกินกับเนยถั่ว บุญของเก่าที่กินยังไม่หมด ขอกินอีกชิ้นให้หายหิวแล้วจะนอนละ วันนี้เหนื่อยมาก กับการคิดถึงคนที่เรารัก